Oud zijn de glans van de eindbalans
opgemaakt het oude bed ik leg
mij neer op dromen bezongen in nacht
en vergetelheid die door mij heen
gebuiteld buiten mij zijn stukgemaakt.
Oud zijn in het najaar. Het blad stort
zich in een lijdzaam stuiven de twijgen
fonkelen in het avonddonker door de
regenplassen spiegels van mijn gezicht
die kringen van oudheid verzinnen.
Oud zijn doet zeer nu ik ongeëerd
aankom bij de oerbron waar boete
en schuld zijn geboren. Met geduld
geboekt door het theater van het toen nog
onvoltooibare tel ik de dagen.
Oud zijn en behouden wat overblijft
flaneren door het dorp het tjilpen
van de vogels in de straat ik bewaar
de liefde in mijn hart om getaand en
zwak te vergrijzen als een oude dag.