Brief over mezelf, voor G. en J.
Als ik er over nadenk, zijn het niet ontmoetingen die mijn leven bepaald hebben maar wel gebeurtenissen. Dingen die me zijn overkomen, zonder dat ik er om gevraagd heb.
Mijn leven is totaal veranderd de dag dat mijn moeder plots gestorven is. ’s Morgens had zij nog innig afscheid genomen van mijn vader die naar zijn werk vertrok. Veertien uur later was ze overleden. Ik bleef echter met een man die zo een verdriet nooit te boven is gekomen. Als enig kind kreeg ik op mijn elfde een zware last op mijn schouders. In de stilte van ons huis was ik getuige van de verwoestende kracht van verdriet. Voor mijn vader stopte het leven bij de dood van mijn moeder. Het was alleen nog overleven. Voor hem. Maar ik was jong, groeide op en wou wel leven. Ik wou vooral ook geen medelijden, want dat hadden mijn klasgenoten, de juf, de buren en de familie. Voor alles was ik op mezelf aangewezen. Ik kon bij mijn vader niet terecht. Trekt uw plan, was altijd zijn antwoord. Dat heb ik gedaan. Ik heb zelf keuzes gemaakt. Ik studeerde verder, trouwde met de man van mijn leven en liet mijn vader achter. Hij was nochtans een lieve, zachte man die de sterke vrouw naast hem altijd gemist heeft. Hij heeft mij altijd heel graag gezien maar wist niet hoe dat te tonen. Ik was te jong om er op de juiste manier mee om te gaan. Ik had te weinig begrip. Een paar jaar nadat ik uit huis ben gegaan is hij overleden. Als ik nu terugkijk, heb ik hem teveel in de steek gelaten maar kon toen niet overweg met wat ik zijn zwak karakter noemde. Zelfmedelijden en zelfbeklag, zijn dingen waar je bij mij dan ook niet mee moet afkomen. Je heb altijd de mogelijkheid om je situatie zelf in hand te nemen. Dat is niet altijd even gemakkelijk, maar als je zelf keuzes maakt en daar dan achteraf geen spijt van hebt, dan heb je volgens mij de goede beslissing genomen. Ik heb een hekel aan mensen die altijd verwijzen naar vroegere, ongelukkige gebeurtenissen om niets aan te vangen met hun leven. Je leven dat maak je zelf.
Een tweede gebeurtenis die mij veranderd heeft is de tumor die meer dan 10 jaar geleden in mijn lichaam geslopen is en gelukkig (tot nu toe) geen blijvende ravage heeft aangericht. Ik waande me eerlijk gezegd on-ster-fe-lijk. Was nog nooit ziek geweest, mijn absentie op het werk kon je op één hand tellen. En ja, toen kreeg ik een serieuze opdonder. Maar vechter als ik ben heb ik me niet laten doen. Na een paar maanden was het ergste achter de rug. Tijdens dit ziekteproces, ben ik wel anders in het leven gaan staan. Ik vind de dingen niet meer vanzelfsprekend. Ik ben ook nederiger geworden. Ja, zo een woord van vroeger. De wereld en wij allemaal hebben teveel pretentie. We wanen ons oppermachtig en rommelen maar wat aan. Ik ga sindsdien niet altijd bewuster om met mezelf maar ook met de omgeving. Minder auto, meer fiets. Duurzame voeding van lokale producenten. Zachter zijn voor de mensen rondom mij, me meer in de plaats van de ander stellen. Iedereen is verschillend en het is juist die diversiteit die het samenzijn boeiend maakt. Dus neem de mensen zoals ze zijn, maar blijf vooral jezelf. Eerlijk zijn, altijd tegenover jezelf. Mensen horen niet altijd graag de waarheid, de waarheid kwetst. Als je dan toch een toegeving wil doen : een klein leugentje om bestwil maakt de omgang makkelijker en is een elegante oplossing. Dit heb ik tot mijn scha en schande gaandeweg ontdekt.
Lus