Op een bankje in het bos
Zat een meisje met ‘t haar los
Ze keek in de verte
En dacht aan haar papa
Die altijd zo lief voor haar was
Hij had zoveel gewerkt
Dat zijn leven ervan afhing
Hij wou altijd iedereen verrassen
Hij zag graag blije mensen
Hij lachte graag
Hij praatte veel
Haar papa heeft een druk leven gehad
Om later te genieten
En die later was nu
Nu kon haar papa eindelijk zijn dromen waarmaken
Geen verre reizen
Alles dichtbij
Hier en nu
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.