Papa

DSA
12 mrt. 2021 · 0 keer gelezen · 1 keer geliket

PAPA

(Dieter Santy)

Denkbeeldig gesprek van een tiener met zijn zopas overleden vader. De jongen zit op “hun” bankje aan een visvijver waar ze al die jaren samen naar de vissers hebben zitten turen…

JONGEN: Papa?

VADER: Ja ventje.

JONGEN: Papa! Ik ben zo blij dat je er bent.

VADER: Ik ook ventje. Ik ook.

JONGEN: Kijk. Frank heeft beet. Hij had er al 12 gevangen, zei hij mij daarnet.

VADER: (lacherig) Nja, 12… Doe er maar de helft weer af. We kennen Frank. Het is al laat in de namiddag en een halve bak Omer later. Dan ziet hij dubbel én… telt hij ze dubbel.

JONGEN: (lacht, gevolgd door een lange stilte). Mama vindt dat ik toch beter Latijn zou studeren… Ik weet het niet. Ik heb schrik dat ik het misschien niet zal aankunnen. En bovendien gaan Lowie en Mauro ook al niet naar het college. Ik ken daar niemand.

VADER: Je moet doen wat je graag wilt doen. Je hebt dit toch altijd gewild?

JONGEN: Nja…

VADER: Echte vrienden zullen er altijd zijn.

JONGEN: Ja, ik weet het. Maar jij had mij kunnen helpen als ik iets niet zou begrijpen van de Latijnse les. Jij was altijd zo goed in taal.

VADER: Ventje toch, ik ben er 100% zeker van dat het zonder mij ook zal lukken.

JONGEN: Denk je?

VADER: School is al altijd gelukt zonder mij. Toch?

JONGEN: (lacht bevestigend). (Stilte). Het gaat niet zo goed met opa. Hij ligt alweer in het ziekenhuis.

VADER: Ik weet het ventje.

JONGEN: Oma zegt dat zijn hart heel fel verzwakt is door de stress van de laatste maanden.

VADER: Het komt wel weer goed.

JONGEN: Denk je? Ik heb écht heel veel schrik om ook hem te verliezen… Ik wil niet dat hij doodgaat.

VADER: Opa is veel sterker dan je denkt. Maak je maar geen zorgen.

JONGEN: Hij praat voortdurend over jou. En dan begint hij steeds te huilen. En oma dan ook… ’t Is lastig papa. (stilte).

JONGEN: (Herpakt zich). Zulte-Waregem is uit de degradatiezone. Goed hé, papa?

VADER: Ja. Zullen ze dan toch nog eens kampioen worden?

JONGEN: Ja wie weet? (zingt luid met heel gedempte stem) Essevee olé olé… Dat we dat nog mogen meemaken. Stel je voor.

VADER: Ja.

JONGEN: Allé… Zal ík misschien nog mogen meemaken…

VADER: Als het zover is, zal ik mee genieten met jou.

JONGEN: Als jij het zegt.

VADER: Geloof me. Van hierboven heb ik een zicht op álle voetbalcompetities. Nóg beter dan ons vroeger televisieabonnement.

JONGEN: (hij lacht). Frank heeft er nog eentje, denk ik.

VADER: Ja, dat ziet er inderdaad een flinke karper uit. Jongens, zo sleuren dat hij doet… Straks breekt zijn lijn nog… Zeg, weet je nog toen hij zich misstapte en hij tot aan zijn middel in de waterlelies stond?

JONGEN: Ja (proest het uit). Drijfnat was hij. Hij is zo de hele namiddag blijven doorvissen. Hij dacht dat niemand het gezien had.

VADER: Ik ben zeker een uur met hem blijven babbelen. Hij kon geen kant op (lacht).

JONGEN: En jij maar doorvragen of het hier misschien heel fel geregend had (lacht).

VADER: Hij bleef maar ontkennen, hé.

VADER: (samen nagenietend van de anekdote). (Stilte). Alles goed met mama?

JONGEN: (stilte en zijn tranen bedwingend). Ze heeft het niet makkelijk, maar het lukt wel. Ik geef haar veel knuffels, hé.

VADER: Ah.

JONGEN: Dat had ik jou beloofd hé.

VADER: Geef ze straks nog maar een knuffel van mij.

JONGEN: Ok.

JONGEN: Tante Caroline slaapt nog altijd bij ons. Ze deed dat al van toen jij heel ziek was.

VADER: Ik weet het, ventje. Ik ben haar daar heel dankbaar voor.

JONGEN: Nonkel Dries rijdt bij ons nu ook het gras af. Hij heeft gezegd dat hij mij gaat leren om zelf de zitmaaier te besturen. Allé, later hé. Mama vindt dat voorlopig nog te gevaarlijk.

VADER: Da’s inderdaad geen slecht idee van mama.

JONGEN: (aarzelt even). Hij heeft mij ook verteld dat jullie ‘ns zó zat waren dat jij met de zitmaaier in mama’s kruidentuin hebt gereden… Dat was op het feest van mijn eerste communie.

VADER: Heeft hij dat echt verteld?

JONGEN: (triomfantelijk) Jip.

VADER: Dries, den bandiet!

JONGEN: Maar ik heb het niet aan mama verteld hoor.

VADER: Oef. Anders doet ze me dood.

JONGEN: Dood? Papa! (beiden lachen met de sarcastische uitspraak).

JONGEN: By the way, gisteren heb ik jouw visgerief uit de kelder gehaald. Zou ik eventueel voortaan met jouw spullen mogen gaan vissen?

VADER: Natuurlijk. Heel graag zelfs.

JONGEN: Merci papa. Ik heb altijd gedacht dat ik hiermee meer vis zou vangen. Ik zal er goed voor zorgen. Ik beloof het.

VADER: (Stilte) Vergeet niet dat…

JONGEN: (onderbreekt zijn zin)… het sleuteltje van jouw visbak in de onderste lade van jouw werkbank ligt?

VADER: Euh, ja.

JONGEN: Ik wist het, papa. Al lang.

VADER: Succes ventje.

JONGEN: Ik mis je.

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

DSA
12 mrt. 2021 · 0 keer gelezen · 1 keer geliket