“Pfwuut pfwuut”
Ik bedenkt dat Ahmed wel een gek belletje heeft terwijl de kruidige geur van tajine en tabak in mijn neus prikt.
“Goeiemorgen” roep ik hem opgewekt toe terwijl hij ietwat verrast met zijn hoofd uit een grijze bak komt gekropen. “Goeiemorgen”
Lachende gezichten staren me aan, de kleuren van zijn winkel spatten in mijn gezicht. Een drietal pubers verdringen zich in een hoekje en zijn druk in discussie. “Barcelona wint vanavond. Real ook en Ronaldo scoort.” instemmend knikken ze, zetten hun pet weer wat rechter en gaan verder op in de verwoede discussie over het voetbal.
Ik kijk even rond en probeer me te herinneren wat ik nu allemaal weer nodig had. Kiezen is moeilijk! Neem ik veel kleur of zal ik het toch maar wat sober houden? Betty vindt kleur in elk geval best fijn, zolang ze maar geen kleur aan hoeft, bedenk ik me en ik begin te glimlachen.
“Mooi weer hé” zo begint hij steevast zijn babbel met mij. Of “slecht weer.” “Het ruikt hier weer erg lekker” merk ik op. Hij lacht gul en vertelt trots dat zijn vrouw de beste tajine maakt. “Maar zo ’s morgens vroeg?” “Er is heel wat werk aan en straks komt de hele familie eten”. Hij lacht als ik hem zeg dat ik best ook wel wil proeven.
Als ik buiten stap en mijn portie nieuws voor het weekend in mijn fietszak mik, bedenk ik me dat ik hier echt wel graag kom.