5 februari
Liefste zus,
Het is alweer lang geleden dat we elkaar hebben gezien. Te lang. Ik mis het om je in de buurt te hebben. Gewoon bij elkaar binnenlopen en bijkletsen met een kopje thee. Onze problemen lijken altijd kleiner na een kopje of twee. Thee is er genoeg in dit kasteel maar niets kan tippen aan de zelfgeplukte lindethee die mama altijd maakte. En die smaakte nog beter als we die mochten drinken uit die chique kopjes met de gouden bloemetjes. Ik weet niet waarom, maar de laatste tijd moet ik steeds vaker aan vroeger denken.
Ben je zeker dat ik je niet kan overtuigen om te verhuizen naar Witterwoud? Weet je nog die villa die je zo mooi vond? Die aan de rand van het kasteeldomein, met het strooien dak en de blauwe regen. Die is voor jou als je wil. Dan kunnen we in de zomer samen wandelen door de kasteeltuinen en in de winter appeltaart eten bij het haardvuur.
Denk je er nog eens over na?
Rexie is de laatste tijd voortdurend weg voor audiënties en jachtpartijen waardoor ik hier vaak alleen achterblijf. Vroeger was hij tenminste nog thuis voor het avondeten, bijna altijd toch. Tegenwoordig voelt het soms alsof iedereen hier alleen nog de koningin ziet. Voor jou ben ik tenminste nog gewoon Regina. Jij bent de enige die mij verstaat, lieve zus. Zeker omdat jij ook ervaring hebt met een lastige stiefdochter. Er is hier niemand met wie ik mijn problemen kan bespreken. En al helemaal niemand die in staat is om mij nuttig advies te geven.
Hoe doe jij dat met Assepoester? Sneeuwwitje is echt on-uit-staanbaar!
Onlangs had ze een verstuikte enkel waardoor Rexie haar overal moest begeleiden, maar als hij niet keek verdween dat manke loopje wonderbaarlijk. En vorige week heb ik mijn paardrijles speciaal afgezegd om met haar verstoppertje te spelen. Na een half uur zat ik nog in die stomme kast en zij was al lang gestopt met zoeken. Ik weet het, ze is nog maar een kind en ik probeer écht geduldig met haar te zijn, maar soms…
Af en toe is ze ook gewoon vreemd. Ze zwaait naar haar spiegelbeeld als ze de kamer uitloopt, neemt één hap uit elke appel en legt ze dan terug in de schaal en ze loopt altijd achterwaarts de trap op. Geen idee of ze het doet om mij te irriteren of ze gewoon een eigenaardig kind is.
Maar wat mij nog het meeste raakt zijn de kleine gemene opmerkingen die ze maakt. Toen ik de trap afkwam in mijn nieuwe jurk voor het winterbal zei ze dat ik er prachtig uitzag. Maar ze voegde er direct aan toe ‘voor jouw leeftijd’. Ik betrap mezelf erop dat ik sindsdien net iets langer in de spiegel blijf kijken. Vallen mijn grijze haren nu echt zo op lieve zus? Uiteraard zal ze zoiets nooit zeggen op momenten dat Rexie in de buurt is. Hij ziet het probleem niet. Ze draait hem volledig om haar porseleinen vingertje.
Rexie en ik hebben constant ruzie over Sneeuwwitje. Van romantiek is helemaal geen sprake meer. We praten nog nauwelijks met elkaar, behalve over praktische zaken of over háár. En misschien klinkt het dramatisch, maar ik heb het gevoel dat er steeds minder plaats voor mij is in mijn eigen huis. Ik heb zo mijn best gedaan om iets moois van dit kasteel te maken. Ik heb persoonlijk elke kandelaar, elk tapijt en elk kopje uitgekozen. En je weet dat ik uitstekende smaak heb. Eindeloze uren heb ik gespendeerd om alles hier vlot te laten verlopen, van wie naast wie zit op het banket tot hofintriges die ik stilletjes moet ontmijnen. En toch voelt het alsof het allemaal verbleekt naast de charme van Sneeuwwitje.
Heb jij nog gouden tips voor mij? Hoe kan ik haar voor mij winnen en voorkomen dat ze ondermijnt wat ik hier zo zorgvuldig heb opgebouwd?
PS: Verbrand deze brief alsjeblieft van zodra je hem gelezen hebt, Rexie mag hier nooit iets van weten.
Liefs, Regina