En zelfs na al de pijn en het verdriet
Zag je de verwondering in de ogen van een kind
En zelfs toen de duisternis het laatste lichtpuntje doofde
Zag ik een schittering in jouw ogen
Jouw ogen, kastanjebruin, dat doet denken aan herfst
Jouw ogen, die spraken woorden uit die aan de oppervlakte van stiltes bleven sudderen
Maar dan zag ik jouw stralende lach verdwijnen
Die maakte plaats voor zoute tranen
Jouw dagen werden niet langer verlicht door zonneschijn,
maar gevuld door regen
Je verloor de zin in het leven
Jouw levenslust ebde langzaamaan weg
Je was klaar voor de vlucht naar het einde
Toch nog één keer ontdekken
Misschien wel de allerlaatste keer
Oorden die nog niet ontdekt waren
Plekken vol verlangen
Inspirerende mensen met loodzware rugzakken
En een zon die eindelijk terug jouw hart verwarmde
Je benaderde een ander perspectief
Eentje met mildheid voor jezelf, liefde voor je lichaam en geest
Eentje met toestemming om tranen zonder schaamte te laten opwellen
Eentje met een blik op de toekomst
Jouw bloeiende toekomst.