rug

Wim Vandeleene
11 feb. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

als ik ga kies ik de lijst,

de klink is koud, een galm in de gang.

als je me uitwuift zie je niets dan rug,

huid om ribben, wervels van nek tot stuit.

 

op mijn rug draag ik nu nog het zadel

waaruit ik wierp wie die me de sporen gaf.

aan mijn rug kleeft nog de was van oude vleugels

van toen ik over de zee wou en de zon vergat.

 

als ik kom kruip ik naar een grens,

bengelen de beugels langs mijn flanken,

het zadel waarin jij opnieuw klimt.

zo laten we de scherven achter de rug,

 

kijken we vanuit de toren van heden

naar wat er voor de borst wenkt.

beteugel me, laat me kauwen op het bit,

daar is de steppe, wees mijn ruiter.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
11 feb. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked