In een klas van water, stil en blauw,
zwemt een school vissen in dezelfde trouw.
Ze glijden samen, links en rechts,
alsof het water hen zelf in één beweging legt
Maar één vis breekt uit de stroom,
niet als fout, maar met eigen droom.
Hij keert zich om, zwemt tegen de lijn,
waar anderen volgen, kiest hij om er niet
te zijn.
Toch draagt hij dezelfde blauwe gloed,
want ze delen hetzelfde bloed.
De school beweegt, hij zwemt apart,
twee werelden in één waterhart.
als je goed kijken zou,
zijn ze meer dan zomaar blauw.
Want in die kleur, diep en zacht,
wordt verschil juist samengebracht.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.