Scène 1 in opdracht van Karen
Meer vel dan vruchtvlees
“Goed kauwen, schat van me! Dat is toch wat je wonderdokter je gezegd heeft? Op eten moet je kauwen. Ook op mandarijnen.” Ik haatte het als Paul zich zo bijdehand gedroeg. Sinds mijn maagverkleining behoort een strikt dieet tot het dagelijks leven. En ja, ik eet nog steeds de hele dag, een verrukkelijk aanbod van druiven, appels, ananas. Deze periode ben ik zelfs in opperbest humeur, want de mandarijntjestijd is aangebroken. Voor mij kan dat oranje seizoen niet lang genoeg duren. Ik hou van mandarijnen, ik eet graag mandarijnen, ik vreet mandarijnen! Een mandarijn zit vol vitaminen en vezels en bevat amper 25 calorieën. Het is ongevaarlijk voedsel, met die kleine beentjes, meer vel dan vruchtvlees. Paul wordt gek als hij me met een mandarijn ziet. Hij ergert zich te pletter als ik de velletjes er minutieus afpel. Het pellen is een soort ritueel, het geeft mij meer tijd om met het fruit bezig te zijn, minder tijd die overschiet om aan mijn volgend shot voedsel te denken. In wiskunde en sluwe berekeningen was ik altijd al goed.
Paul komt hier al jaren over de vloer, we delen een stadstuintje. Zijn bekende klop op de achterdeur geeft mij telkens een versnelde hartslag. Soms verstop ik me, dan hoort hij me wegstormen. Meestal roept hij dan iets gemeens. “Zullen we pizza met mandarijn bestellen, Hanneke?” Of: “Zullen we naakt in bed gaan liggen?” Hij weet dat ik dan volledig dichtklap. Onze grootste ruzie kregen we toen de lieverd op een avond voor me kwam koken. Ik zag dat hij moeite had gedaan. Hij was naar de kapper geweest, had duidelijk de prentjes met modellenkapsels in de kapperszaak bekeken, was vergeten dat halskettingen voor mannen uit de mode waren sinds 1985. Hij had bovendien speciaal magere vis gekocht. Met gepaste trots hield hij de verse zeetong hoog boven zijn hoofd. Gillend, dat het uit de beste vishandel van de stad kwam. “Voor jou enkel kwaliteit!” Het zou een topavond worden, brulde hij er nog achteraan. Ik zie nog altijd het ongeloof in zijn blik toen ik zei dat zeetong lang niet de magerste vissoort is. Zijn pakje vis dat hij trots boven zijn hoofd hield, bleef secondenlang in de lucht hangen. Zijn linkeroog trilde, de kaken in een gekwetste klem.
Sinds die avond aten we nooit meer samen.
Scène 2 in opdracht van Lieve
Verrassend weg
Mooi beeld. Oude man met fluwelen pet, schurende stoppelwangen, pijp in de mond. Waarschijnlijk nog een wandelstok bij de hand waar hij de loslopende honden mee verjaagt. Rond hem hangt een geur van tabak en vervlogen eau de cologne die zijn dochter voor hem meebracht van haar reis naar Oostenrijk.
Het beeld klopte. Avto zat gemoedelijk voor zich uit te staren op het bankje voor zijn huis. De kinderen uit de buurt liepen met een boog om hem heen. Wegens de beruchte wandelstok. Na een schel, sissend gefluit tussen zijn tanden mochten ze dichterbij komen. Kwam er geen geluid, dan bleven de buurjongetjes waar ze waren. Geen haar op hun hoofd dat het erop zou wagen om dichterbij te gaan zonder de schelle verwittiging. Veel zekerheden waren er niet in het dorp, maar dit was er eentje van. Zekerheden zijn goed, ze gaven het uitzichtloze bestaan van de opgroeiende jeugd wat kleur. Avto was er, Avto bleef er. Avto rookte pijp. Hij zou er alles voor geven als hij de tijd vijf minuten kon terugdraaien. Dat zei zijn blik. Al sinds zijn geboorte.
“Klinkt heel naturel, dit verhaal”, roept Dolf. “Georgische oude man, een stuk in de tachtig. Heeft niks meer te verliezen en plaagt de plaatselijke jeugd wat met gespeelde strengheid. Dit is ‘m! Mooi shot, Vanessa! Heb je die man een fles wijn gegeven? Geen onverwachte neef die advocaat is en ons met auteursrechten of wet op de privacy zal lastigvallen? Goed, dan hebben wij onze Georgiër voor de brochure ‘Verrassend weg’. Leuk werk, jongens! Wat is het volgende land op de lijst? Bhutan, dacht ik? Iemand al ideeën of lunchen we eerst?”