Eindelijk was het voorbij het tellen van de nachten slapen.
Vandaag was dé dag.
Als echte groten -had haar juf gezegd- zouden ze alleen mogen rond lopen.
Doen en laten waar ze goesting in hadden.
Er een echte BFF dag van maken. Al bestond dat toen nog niet.
Met een bus reden ze helemaal naar Adinkerke aan de zee.
Naar een park dat vele jaren later ingepalmd zou worden door Plopsa.
Met zijn allen vulden ze de laatste rij. Alleen maar meisjes.
Gelach en geklets. De Vriendin en haar uitverkorenen het luidst.
Plannen voor het reuze-rad en het treintje door de wereld van de bijen.
Bij het binnenlopen van het park hoorde ze er nog bij.
Een moment later, de anderen leken wel opgeslokt, stond ze alleen.
Wachten en rondkijken leverden niks op.
Geen van de vrolijke kinderen rondom haar waren meisjes van haar klas, laat staan het kliekje waar ze dacht bij te horen.
Toen ze –flash forward in de tijd- voor het eerst met haar eigen dochters door de opvolger van het Meli-park dwaalde, zag ze bij elke attractie die ze deden opnieuw, een blond meisje van tien. Alleen. De hele dag lang.
Pas wanneer het bijna tijd was om terug naar de afgesproken plek te gaan –in de late namiddag van wat dé dag zou zijn- kwam ze hen terug tegen. Of zij haar.
Ze leken haar afwezigheid dan maar voor het eerst op te merken.
Een enkel meisje nam een paar minuten.
Of ze een leuke dag had gehad. Of ze die grappige circusvoorstelling ook had gezien? En die gekke jongens, toevallig uit een dorp in de buurt. Ze knikte.
Op de terugweg zat ze weer mee op de laatste rij. Het plaatske aan het raam.
Gelach en geklets achter haar rug, ze telde opnieuw. Geen nachten deze keer maar lantaarns, langs de autostrade. Ze zag de lichten aanfloepen. Toen deden ze dat nog.