De redactie is leeg, op mij na,
ik die naar de toiletten ga,
door de zaal dwaal,
een bekertje water haal,
snel weer starend achter het raam sta.
Binnen waaien de zorgen:
de onafgewerkte krant van morgen,
de witte letterloze vlakken.
Moed en uitgerekte kousen
die me in de schoenen zakken.
“Een krant is er elke dag, maar eens goed slapen?”
Ik twijfel.
Als ik minuten als uren bijtel
heb ik misschien slaap genoeg.
Als ik in vorige zin enkele letters verander heb ik gezwoeg
en moet ik niet meer werken.
Als ik de torens werk herdenk
heb ik kerken
en meteen een plaats van rust.
Als ik impulsief naar een vrouw aan zee toe rij
heb ik meteen een vrouw gekust.