Slangen en Spiegels
Er lag een rookgordijn over de ochtend,
toen de python en de koningscobra elkaar vonden.
Geen oogcontact, alleen adem —
zwaar, gissend,
als een kelderdeur die weigert stil open te gaan.
Hun lichamen draaiden als oude filmspoelen,
slang in slang,
zoals wij woorden wikkelen
rond trots, rond wrok,
tot alles zwart flikkert
en niets meer beweegt.
Ego gromt als een motor zonder uitlaat,
trots ruikt naar gescheurd leer
goedkoop parfum op zondagochtend.
Jaloezie sist in de voegen van de muren,
fluistert in telefoondraden,
legt zijn gif in koffiekopjes en keukenkastjes.
We zijn de toeschouwers,
de regisseurs,
de slachtoffers.
We knikken naar onze spiegelbeelden
met messen in de hand
en lippen vol excuses.
Er was liefde en compassie, ooit.
Maar die spreken zacht,
en wij luisteren alleen
naar geschreeuw.
Dus bouw, als je durft.
Met vingers vol wond en waarheid,
met cement van compassie,
en ramen van eerlijkheid
die knarsen in de wind
maar niet breken.
Of
val —
als een slang in slow motion,
in een dodelijke omhelzing,
die nooit meer loslaat.
Tekst : Manfred 24 april 2025
Foto : Manfred - Mesa Verde 2010