omdat het bord angstvallig zwijgt,
vraagt ze mij om bevestiging.
zij, kersverse bewoonster
van dit kraaknette kleed,
stijf nog van onschuld.
ze heeft geteld wat ze heeft
op de wereld: niet zo veel.
ze heeft geteld wat ze weet
van de wereld: al wat meer.
de som van de twee:
een eindeloos verlangen
naar een beter later.
ik knik haar hoop toe.
we rekenen erop.