Het ongemak van de avond des levens,
quasi iedereen zal het op een dag moeten doormaken.
Plots vind je jezelf in losse lappen huid,
een overvloed aan kreuken die ons uiteindelijk allemaal zal strijken.
Ik zie je steeds machtelozer worden.
Machtelozer tegenover je eigen geest,
die almaar meer de overhand begint te nemen.
Ik zie je zachtjes verdwalen
in een waas
van tijd en plaats.
Het is nu eenmaal de nieuwe werkelijkheid.
Het is jezelf distantiëren van het ideaal,
van hoe het vroeger was.
Het is aanvaarden,
aanvaarden dat we het droombeeld voorbij zijn.
Het is het weggooien van hoop.
Het enige dat meegedragen wordt tot de laatste morgenstond, is de kleur in je ogen.
Kwijtraken zal je nooit.