Als spoetnikplaneten
glijden we
onachtzaam
doorheen zwarte massa
Lichtjaren verder
aan de overzijde
ontmoeten we elkaar
rakelings in beroering
voor een hoeveelste keer
weer
Geduld en gemis
opgezogen
door
gaten in het zwart
waarlangs we
achteloos
zweven
en enkel daar
waar onze koersen
kussen
één seconde
in onmetelijkheid
verbonden
met jou
voor een eindeloos alleen
rond de aarde