Een vlucht van verslagenheid en beslommering,
de toevlucht na de chaos en verwarring.
Rustgevend maar houdt je in de greep, met een eindeloze nasleep.
Hoe vermakelijk zijn je ervaringen doorheen de dagen,
zoveel en zo vaak onbeantwoorde vragen.
Ik roep wanhopig op men knieën om verlichting,
van de op men schouders wegende belasting.
Het omringt mij als de nacht zonder het licht van de maan,
alsof ik blind ben zie ik niet meer welke richting ik uit moet gaan.
Reken mij toe de onvoorwaardelijke liefde en bijstand,
want deze bracht mij tot aan de rand.
Wat ik heb gewild is liefde, kracht en een houvast,
en de herinnering is als de tattoo die in men lijf is gekrast.
Hoe ik tevergeefs mezelf en mooie dromen aan de wereld aanbood,
het verstoppen van mijn eigen aandachtsnood.
Geen kracht meer om het meningsverschil of de pennenstrijd,
die weergeeft hoe men soms moet verduren en lijdt.
Stilte een onmogelijke taak in een zee van eindeloze gedachten,
die we enkel door ze positief te kleuren kunnen verzachten.
Stilte een masker voor de verslagenheid die velen meermaals in hun leven mochten bevatten, en we kunnen het niet altijd verwoorden of vervatten.