Je fluisterde zachte woorden in mijn oor. Nog zachter dan dat het maanlicht weerkaatste op de kalme zee. Al glimlachend keek ik toe op dit moment en realiseerde me dat dit, deze nacht, eeuwig mocht blijven duren.
“Ik hou van je” zei ik. Hij zei niets. Niemand heeft ooit “ik hou van je” tegen mij gezegd.
Misschien was het daarom zo moeilijk voor mij om te zeggen.
“Ik ga het niet nog eens zeggen.”
Stilte.
Normaal wanneer iemand ik hou van je zegt, zeg je “ik hou ook van jou” of “sorry, ik voel niet hetzelfde.”
Opeens, keek hij naar mij. Wat hij deed was misschien beter dan te zeggen “ik hou ook van jou”. Of erger dan te zeggen “sorry, ik voel niet hetzelfde”.
Hij kuste me.
En voor een moment dacht ik dat ik kon vliegen. Dat ik de hele wereld aankon. Dat ik bergen kon doen bewegen zonder enige moeite. Zolang hij me maar kuste.
1001 slapeloze nachten. Of ik er spijt van heb? Nee.
1001 nachten gevuld met gedachten over jou.
1001 gedachten met de zin “ik hou van jou” als in houden van, beminnen, graag zien, iemand die je hart sneller doet kloppen.
1001 nachten over jou.