Beste collega’s van Berlaar,
Sorry dat ik zo onbeleefd de lippen op elkaar hield.
In een zelfsturend systeem is het toch ongepast dat een teamverantwoordelijke me zonder afscheid uit mijn eigen team komt plukken. Per sms naar regio Berlaar!
“Jij mag alleen maar in de Bosstraat komen om je huisbezoeken te doen.” Andere collega’s beaamden onmiddellijk: “Alleen de Bosstraat, de rest is voor ons. Sorry.”
In eerste instantie keek ik jullie begripvol aan. Brave schijn, kan -imagogewijs- in een nieuwe werkomgeving geen kwaad. Het was tenslotte ook niet jullie keuze dat ik er plots bij kwam. In mijn buik begon de ballon zich toch al voelbaar op te blazen.
Zichtbaar werd hij toen daar de vrouw verscheen, waarvan jullie zeiden dat ze ook bij jullie team hoorde en waarmee ik altijd zou moeten samenwerken.
Magda! Van alle vrouwen ter wereld, Magda! “Magd” voor de vrienden, Macht ja! Zij had onze organisatie toch enkele jaren geleden definitief verlaten. Ze wist toen dat dit werk haar niet lag, dat ik haar niet lag, dat wij geen goed duo waren. In mijn hoofd had ik de scheiding al lang aangevraagd! Steeds was ze slim genoeg om uit het zicht te blijven, kantjes er af te lopen maar als er zaken moesten gebeuren, deed ze zich voor als “te dom”. Ik deed jarenlang verwoede pogingen haar professioneel te tolereren, haar manier van zijn te negeren, te accepteren. Dat lukte niet meer dan amateuristisch. Die Magda dus!
De ballon in mijn buik knapte. Dus ik hield mijn lippen geklemd om te belemmeren dat alle kak tussen ons op de grond gutste.
Pas in mijn eigen badkamer, deed de duisternis me vermoeden dat ik net een nachtmerrie had overleefd. Zelden deed een toiletbezoek zoveel deugd. Het glaasje water was mijn toetje. Duim omhoog grijnsde mijn spiegelbeeld en weer bed in.
2019 is nog ver weg. Dan verhuis ik, na 10 jaar, wel naar jullie team. Niks zelfsturend! Comfortzone is voor watjes!
Je toekomstige teamgenoot.
Lachend kakske.