Dunner de dagen,
zelfs de vachten
in de rui.
Ik kom tot bedaren
met het laatste pad
in zicht:
de meeste pijn
werd een bekende
het meeste verdriet
vertrouwd
steeds meer val ik
met mezelf samen
enkel mijn schaduw
speelt nog op.
Het leven koos me
en ik nam het
als een vraag.
Lees mijn lippen
als ik ga
en fluister me dan
dat antwoord
als allerlaatste gift.