tabula rasa

Wim Vandeleene
17 sep. 2017 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

stel: een plaag treft ons geheugen.

vrienden worden weer vreemden.

alleen jij kent nog de draden van het net.

 

je speldt onze naam op de borst,

we mogen opnieuw de handen drukken.

met een frons voorover reiken. ‘van waar ken ik je?’

 

je mag het stof van de achteruitkijkspiegel blazen.

de keten die ons bindt opnieuw smeden

op het aambeeld van nu of nooit.

 

ons herinneren aan de flaters.

aan de bruiloft, de uitvaart en de vloek van een vete,

aan hoe het kruispunt een laatste trefpunt werd

 

maar jij zet het keerpunt in het vet.

je wrijft de kreuken uit het klad. je wast het wit.

we mogen het blad opnieuw met inkt bevlekken.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
17 sep. 2017 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked