tijdlijn

Wim Vandeleene
3 mrt. 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Het was vandaag drie eeuwen geleden dat de pest opnieuw uitbrak

en tien jaar geleden ontplofte er een vuurwerkloods in het zuiden 

van het land. Ward hield het bij. Van elke datum wou hij de geschiedenis

kennen.  Zo kreeg die dag een plek en een betekenis in de grote tijdlijn.

 In zijn dagboek was er voorlopig geen ruimte voor de pathos 

van de eigen zuchten, de spinsels. De feiten voldeden.  De veilige afstand

van de orde. Zo zocht hij van elke datum de geschiedenis op.

 

Hij had ontdekt dat zijn vriendin verjaarde op dezelfde dag

dat Armstrong x jaren geleden een poot in het maanstof zette

en zijn zus op de dag dat de eerste vrouw de zuidpool bereikte.

Zijn ouders beloofden ‘ja ja in voor en tegenspoed’ op de dag

dat Edison de gloeilamp uitvond. Verder was er op het eerste zicht

zelden een verband tussen de kleine en de grote feiten, tussen nu en toen.

Zijn vriendin was te maanziek om in het pak van een astronaut te kruipen

en als ze al zou landen zou dat op de planeet Venus zijn.

Zijn zus zou eerder naar de evenaar trekken om er te soezen

in de schaduw van een kokospalm dan naar het pakijs van de zuidpool.

De gloeilamp brandde niet boven het altaar waar zijn vader de ring aan moeders hand schoof. En het enige licht in de kerk viel koud door de filter van een gebrandschilderd raam. 

 

De mijlpalen van de geschiedenis bleken achteraf gezien banaal. 

Als hij erover vertelde zouden de meesten mensen hun schouders ophalen.

Maar Ward kon het niet loslaten. Hij leek wel bezeten door lijsten.

Veldslagen, verdragen, rampen, uitgestorven diersoorten, ontdekkingen.

Je zou de hele geschiedenis kunnen opsommen. Hij geloofde dat er

een geheim verband is tussen de feiten. Dat ze een patroon vormen.

Waardoor de grote dooddoener ‘de geschiedenis herhaalt zich’

voor hem bewezen was. De dingen kregen pas zin als je ze verbond.

 

Alles hangt met onzichtbare draden aaneen. Daar ging hij van uit..

Dat er een groot web over de wereld spant. Geen draden van glasvezel

waarmee je enkel een schijnwereld schept. Het was eerder iets dat de zijde

van de spin benadert. Sterk en rekbaar.  Met dat verschil dat het voor hem een onzichtbaar web was waarin geen prooien spartelen. In zijn verbeelding

was dit web nodig om de mensen bijeen te houden en voor sommigen

kon het een vangnet worden. De draden tussen de vreemden hadden

minder spankracht. Ze waren dun en door de afstand uitgerokken.

De draden tussen de vrienden waren dikker. Hij geloofde dat er

iets vreemd gebeurt als je een gesprek aanknoopt. Dat de draad

dan onder stroom staat en warm wordt. Ja. De overdracht van energie.

Wat er gebeurt in cellen, zenuwbanen, aders.

De energie die een lichaam aandrijft.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
3 mrt. 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked