Een hete dag in april ;-)
Dear Louise,
Opgepast.
Mijn schrijven is een verzoek.
Het wortelt in binnenpret.
Tweeduizendennegen.
Do you remember?
We wilden niet bij de pakken blijven zitten, vulden koffers en gespten onze gebroken harten vast.
Tour of Hope.
De heetste kant van de States, de heetste tijd van het jaar.
Alsof we wilden bewijzen dat er met ons niet te sollen viel, dat we hittebestendig waren, vuurvast. Een roadtrip door het land van belofte, langs de highways van onze twijfels. We worstelden ons door een jetlag en mislukte reservaties, improviseerden schaduw en diagnosticeerden gesmolten remblokken uit rubberen stank. Uren turen naar de oceaan vol stoere binken die als zilveren flippers met hun surfplank dwars door de grote golven doken. Alles was goed om niet aan thuis te denken.
Ik weet echt niet meer van waar die inval kwam - jij wel? – om onze fototoestelletjes te laten speuren naar voortekens. Signalen van het universum. Help from heaven. We lachten ons leeg om dit absurde idee. Maar kijk, de adviezen bleven niet uit. Billboards en radiospots, muurtegels en graffiti’s, tattoo’s en straatpredikanten pepten ons op.
En toen Louise, toen we Death Valley en Vegas, waar de lucht uit een reuze-föhn kwam, hadden overleefd en onze lijven mottig waren van de hitte, toen wees jij naar dat gele verkeersbord : ‘be prepared to stop’.
Levenslessen op een paaltje.
Gratis advies aan lovers in crisis.
Je moet er wel voor door de woestijn.
We hebben elk onze oase gevonden intussen, en neen, het is geen fatamorgana. Maar als ik naar die foto kijk, smelt ik weer.
Alleen daarom wil ik nog even toen zijn.
Even.
Bij deze : vieren we onze jubilee volgend jaar?
I hope we will !
Thelma