Brief 1
6 oktober 2017
Oooooh Ilona,
ik opende daarstraks de voordeur en daar stond je dan... met een knalgele strik om je hoofd, een lichtgroene cilindervormige doos met gele bloemetjes in je handen en minstens negen felgekleurde cadeautjes aan je voeten. Je glimlach versierde elke centimeter van je guitige ondergezicht.
"Lang zal ze leven, lang zal ze leven... " schalde schaamteloos luid uit jouw mond en je huppeldepup-dansje kreeg ik er als gewoonlijk gratis bij. Na al die jaren blijf je me nog steeds aan de grond nagelen met jouw gekke fratsen en heerlijke verrassingen. Wat zie ik je graag!
PS: Ik vond het al vreemd dat je me dit jaar vroeg naar mijn verjaardagslijstje. Ik nam aan dat je bij uitzondering geen inspiratie had. Wist ik veel dat jij mijn HELE lijst bij elkaar ging sprokkelen. ZOTTE DOOS! dankjedankjedankje youmademyday
Brief 2 1 februari 2018
Siskeloe,
ik had niet durven dromen dat je zou komen. Ik had het zelfs niet durven hopen. Twee oorontstekingen én een infectie van de luchtwegen lijken me immers wat veel voor één lichaam!
Jij hoort in bed. Met thee. En een warmwaterkruik. En de liefde van jouw Wannes binnen handbereik. Maar oh neen; je draait een sjaal rond oren & hals en verschijnt net op tijd om de camion mee uit te laden.
Jij weet hoe overprikkeld ik raak van verhuizen. Jij weet hoe grondig ik hekel aan meubelen in elkaar vijzen. Jij weet hoe mijn vader op mijn zenuwen werkt met zijn ongeduld. Je kent elk landschap van mijn binnenwereld, elke oorlogswonde uit mijn jeugd. Je kent mijn handleiding binnenstebuiten.
Jij, potdoof als een 100-jarige. Ik, rondhuppelend als een kip zonder kop om het legertje aan helpers gelukkig te houden. We hebben ons ziek gelachen die namiddag. Er bestaat écht maar 1 vrouw ter wereld die mijn chagrijn zo gemakkelijk kan laten omslaan in dolle pret.
Hemellief, wat ben ik blij met jou!
Ziek nu maar uit, Siske I. Ik wil je niet meer horen of zien alvorens je volledig genezen bent. Tenzij ik iets voor jou kan doen. Eender wat. Dan weet je dat ik op mijn bezem spring en naar je toe vlieg, sneller dan de wind. (hihihi)
Siske K.
Brief 3
14 april 2018
Allerliefste snoezepoezeloeterke, het spijt me ontzettend dat de duisternis jou weer even helemaal in zijn greep heeft. Ik had al zo'n vermoeden. Een week duurt lang zonder iets van jou te horen. Dan weet ik hoe laat het is. Vandaar dat ik je even belde.
Je klonk dapper, zo ken ik je. En moe, ook dat hoort erbij. Een diepe overgave bespeurde ik evenzeer. Toch maf hoe simultaan ons intern proces loopt. Volgens mij zijn onze zielen per ongeluk aan elkaar gerist alvorens we geboren werden. Alhoewel... per ongeluk?
Veel woorden hadden we niet, aan de telefoon. En toch was die ene zin voldoende om ons beiden in de slappe lach te laten rollen. Zeven volle minuten lang, ik heb het gezien op de klok. Volgende keer moeten we daar toch wat meer pauzes in proberen te stoppen, want dat plekje achteraan mijn hoofd deed weer zoveel pijn!
Mijn woorden zijn op. Bedankt, knettergekke vriendin. Je was een streepje zon in mijn bewolkte dag.
PS: Zou dat lachplekje op het achterhoofd algemene kennis/ervaring zijn? Ik vraag het me af. Misschien moet ik hier eens wat mensen over bevragen. Ik houd je op de hoogte!
6 oktober 2017
Oooooh Ilona,
ik opende daarstraks de voordeur en daar stond je dan... met een knalgele strik om je hoofd, een lichtgroene cilindervormige doos met gele bloemetjes in je handen en minstens negen felgekleurde cadeautjes aan je voeten. Je glimlach versierde elke centimeter van je guitige ondergezicht.
"Lang zal ze leven, lang zal ze leven... " schalde schaamteloos luid uit jouw mond en je huppeldepup-dansje kreeg ik er als gewoonlijk gratis bij. Na al die jaren blijf je me nog steeds aan de grond nagelen met jouw gekke fratsen en heerlijke verrassingen. Wat zie ik je graag!
PS: Ik vond het al vreemd dat je me dit jaar vroeg naar mijn verjaardagslijstje. Ik nam aan dat je bij uitzondering geen inspiratie had. Wist ik veel dat jij mijn HELE lijst bij elkaar ging sprokkelen. ZOTTE DOOS! dankjedankjedankje youmademyday
Brief 2 1 februari 2018
Siskeloe,
ik had niet durven dromen dat je zou komen. Ik had het zelfs niet durven hopen. Twee oorontstekingen én een infectie van de luchtwegen lijken me immers wat veel voor één lichaam!
Jij hoort in bed. Met thee. En een warmwaterkruik. En de liefde van jouw Wannes binnen handbereik. Maar oh neen; je draait een sjaal rond oren & hals en verschijnt net op tijd om de camion mee uit te laden.
Jij weet hoe overprikkeld ik raak van verhuizen. Jij weet hoe grondig ik hekel aan meubelen in elkaar vijzen. Jij weet hoe mijn vader op mijn zenuwen werkt met zijn ongeduld. Je kent elk landschap van mijn binnenwereld, elke oorlogswonde uit mijn jeugd. Je kent mijn handleiding binnenstebuiten.
Jij, potdoof als een 100-jarige. Ik, rondhuppelend als een kip zonder kop om het legertje aan helpers gelukkig te houden. We hebben ons ziek gelachen die namiddag. Er bestaat écht maar 1 vrouw ter wereld die mijn chagrijn zo gemakkelijk kan laten omslaan in dolle pret.
Hemellief, wat ben ik blij met jou!
Ziek nu maar uit, Siske I. Ik wil je niet meer horen of zien alvorens je volledig genezen bent. Tenzij ik iets voor jou kan doen. Eender wat. Dan weet je dat ik op mijn bezem spring en naar je toe vlieg, sneller dan de wind. (hihihi)
Siske K.
Brief 3
14 april 2018
Allerliefste snoezepoezeloeterke, het spijt me ontzettend dat de duisternis jou weer even helemaal in zijn greep heeft. Ik had al zo'n vermoeden. Een week duurt lang zonder iets van jou te horen. Dan weet ik hoe laat het is. Vandaar dat ik je even belde.
Je klonk dapper, zo ken ik je. En moe, ook dat hoort erbij. Een diepe overgave bespeurde ik evenzeer. Toch maf hoe simultaan ons intern proces loopt. Volgens mij zijn onze zielen per ongeluk aan elkaar gerist alvorens we geboren werden. Alhoewel... per ongeluk?
Veel woorden hadden we niet, aan de telefoon. En toch was die ene zin voldoende om ons beiden in de slappe lach te laten rollen. Zeven volle minuten lang, ik heb het gezien op de klok. Volgende keer moeten we daar toch wat meer pauzes in proberen te stoppen, want dat plekje achteraan mijn hoofd deed weer zoveel pijn!
Mijn woorden zijn op. Bedankt, knettergekke vriendin. Je was een streepje zon in mijn bewolkte dag.
PS: Zou dat lachplekje op het achterhoofd algemene kennis/ervaring zijn? Ik vraag het me af. Misschien moet ik hier eens wat mensen over bevragen. Ik houd je op de hoogte!