Trechter

21 dec. 2016 · 4 keer gelezen · 0 keer geliket

Er is de stad, het rennen, de tijd
die ons ontbreekt. Te veel balast
die in onze trechter steekt.

Ze duwen maar, ze proppen alsof we
poppen zijn die dansen als ze onze
touwen lichten. Onbekende gezichten

in de massa - zoveel heisa vaak om niets.
Kon ik maar ongezien sijpelen,
niet dobberen aan het oppervlak.

Druppelsgewijs mezelf distilleren
tot er enkel puurheid rest.
Pas als alle maskers vallen,

trek ik mezelf op fles.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

21 dec. 2016 · 4 keer gelezen · 0 keer geliket