Als wij willen
Eten we de troep der eenzaten op.
Het laatste restje
Van hun zogenaamde waardigheid
Die in blik noch hart zijn grenzen kent.
Als de houdbaarheid zijn grenzen niet meer kent,
Schrapen zij onze harten leeg met hun hoofd dat eigenlijk
Hun hart is.
Slechts tijdelijk.
Als zij niet meer zweven
Duwen wij
Tot ze weer vallen,
Tot hun hersenen de neus uithangen.
Terug in de diepte waar ze hun dromen vergeten,
Want wij worden ziek van troep.