uil

Wim Vandeleene
21 jan. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

 

geen blinde vlek, geen dode hoek.

de nek wil ik schroeven tot ik de cirkel zie

met vaste ogen die de schedel vullen.

in de nacht gaat de  waaier open.

 

stil vliegen wil ik,

met dons aan de vleugels sluipen

tot de duik, niet langer zolen slijten

maar de klauwen om een kans vouwen,

 

een kaart maken van de minste geluiden.

hier geen muis in de humus, geen lemming in de sneeuw

maar een ritselend blad verraadt de storm.

 

zoals een twijg knakt op het pad, het scharnier piept,

de sleutelbos als je thuiskomt, weer een dag lichter

na de braakbal van wat ik missen kan.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
21 jan. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked