Update zonder gebruiker
Stel
we loggen onszelf uit.
Gewoon —
klik, bevestigen, ja ik weet het zeker.
Daar gaat het,
ons profiel,
met al zijn wachtwoorden van verlangen,
zijn geschiedenis van bijna’s,
zijn mokkende meldingen:
er moet meer zijn dan dit.
Het rent vooruit
als een app die zichzelf optimaliseert.
Kijkt niet om.
Waarom zou het?
En wij?
Wij blijven achter
in een landschap zonder filters.
De lucht is onbewerkt blauw.
De bomen staan niet in de cloud
maar in de wind.
Vroeger en later
liggen hier naast elkaar
als twee stations zonder trein.
De tijd knippert niet meer.
Geen nu.
Geen update beschikbaar.
Is dit mijn mooie huis?
Is dit mijn prachtige leegte?
We wennen aan de stilte
alsof ze een jas is
die precies past
maar nooit besteld werd.
Het achtergelaten zelf
stuurt geen ansichtkaart.
Het zoekt iets beters,
iets snellers,
iets dat op ons lijkt
maar dan scherper.
Wij staan hier
zonder naamkaartje,
zonder verhaal in concept.
En plots —
zonder onszelf
zijn wij groter
dan het zoeken.
De horizon lacht in blokletters.
Een vis fietst voorbij.
Alles klopt
zonder uitleg.
Misschien
was het zelf
slechts een gerucht
dat we
te lang
geloofden.
Tekst : Manfred - 16 februari 2026