Valrichting
De duiven geven les aan de wolken.
De maan is haar naam alweer vergeten.
De wereld draagt een veel te strak kostuum
en noemt dat veiligheid.
Wij oefenen dagelijks
op het verdwijnen.
We vouwen ons in agenda's,
in wachtwoorden,
in beleefdheden.
Tot iemand
niet vraagt wie je bent,
maar naast je blijft staan
alsof stilte een taal is
nooit uitgestorven.
Je zegt niets.
Toch verschuift de kamer
een paar millimeter
richting morgen.
Til je stem op.
Hard genoeg
om het glas in jezelf te breken.
We hoeven de toekomst niet te kennen.
Alleen
haar tegemoet te lopen.
Misschien is hoop
geen licht.
Misschien is hoop
de scheur
waardoor het licht
naar binnen vergeet
dat het donker bestaat.
En als we vallen,
laat het dan niet zijn
omdat de wereld te zwaar werd.
Laat het zijn
omdat we eindelijk
ophielden
onszelf
vast te houden.
Tekst : Manfred 31/07/2026
Foto : Manfred - 2026