Al twee jaar ruim ik op. Ik pers kamers in zakken,
vouw kinderjaren dicht, scheur mijn eigen leven uit mappen.
Wat ik maakte, wat ik bewaarde om niets kwijt te raken,
moet weg.
Dan begint het krijsen. Een klein kind dat niemand bereikt.
Een meeuw boven een opengescheurde zak.
Ik scheur verder. Mijn handen gaan door wat niet meer mag bestaan,
zoeken naar een glimp, een geur, iets dat nog warm is.
Ik kan het niet. Niet dit. Niet mijn eigen handen
die weggooien wat mij heeft gemaakt.
Ik vul de zakken en trek ze weer open.
Krijsen. Vreten. Bewaren. Weg.
Wat blijft wanneer het leven dat je hebt gemaakt
niet mee mag?
Ik wil niet nalaten.
Ik wil leven.