Beste Wim,
We zien mekaar soms in een zaal. Jij staat dan op een podium, ik zit in een -meestal makkelijke- zetel, samen met heel wat andere mensen. Zijn dat jouw fans Wim?
Ik ga mezelf niet rekenen onder de fans. Voor mij voelt dat aan alsof ik voor altijd aan iets verknocht ben en nooit iets mis. Dat geeft een druk. En ik vermijd dat graag. Soms lukt me dat niet en moet de druk van de ketel. Een voorstelling van jou is daar de ideale manier voor.
Die paar uur op dat podium, dan heb je mijn volledige aandacht. Welke kronkels jouw gedachten ook nemen, ik laat mij meevoeren. Jouw absurditeit is grenzeloos, jouw gedurfde humor is top, en ik hou ervan. Meer nog, ik heb dat nodig om sommige dagen door te komen.
Jouw losgeslagen en ontspoorde gedachtengang leidt tot iets waanzinnig sterks. Dat stelt mij dan weer gerust over wat er in mij allemaal opborrelt.
En in de donkerste maanden van het jaar, de zogeheten wintertijd, zien we mekaar bijna dagelijks (juister om te zeggen is dat ik jou bijna dagelijks zie) Met Winteruur (niet de menselijke ingreep in het verzetten van de klok, wel het 10 minuutjes durend programma op canvas) voedt je mijn avonden met humor, wijsheid en inspiratie. Een zetel, een golden retriever, een gast met een tekst en jij, zo eenvoudig kan iets zijn. Ik zit niet zo eenvoudig in elkaar, ik denk jij ook niet. Wat uit dat brein van jou komt, beaamt dat alleen maar.
Wim Helsen, er wordt naar u geluisterd, ik ben er één van.
Katrijn