Ooit vertelde men mij dat geloof het belangrijkste is. En als ik ongelukkig was, troostte ik mezelf dat je niet gelukkig hoeft te zijn in je leven. Het geloof zal uiteindelijk je redding betekenen. Het geluk is je beloning bij God.
Later besefte ik dat geloven ten dienste staat van het geluk. Dus is geloven niet het hoogste. Alles in onze praktische realiteit is erop gericht een staat van geluk te betrachten. Een streven naar balans, rustmomenten zoals zoet en zout water die één substantie worden. Aangezien kennis oneindig moet zijn, achter elk antwoord nieuwe vragen opdoemen, moet men buiten onze praktische werkelijkheid zoeken naar hogere waarden dan geluk. En als men aan ALLES mag twijfelen, behalve de twijfel, dan moeten we dus wel bestaan. Dat ons bestaan wel verbonden moet zijn met deze subjectieve werkelijkheid waarin wij leven. Dan blijkt ons streven naar geluk; dan staat geluk ten dienste van iets hoger. Dan gaan we een stapje hoger. Naar een hoger bewustzijn alwaar ons streven naar geluk ons constant uitnodigt tot levenservaringen, waaruit wij gevormd lijken te worden. Al onze wereldse beslommeringen lijken dan niet meer te betekenen dan een golfje in de branding, niet meer dan een rimpeling over stilstaand water, een beweging. Betekenisvol in ons bewustzijn, maar slechts een zucht in het hogere.
DIE ZUCHT IS SAMENGESTELD UIT VORMINGSATOMEN, RESULTEREND UIT ONZE LEVENSERVARINGEN, AANGESTUURD DOOR DE NEIGING TE BALANSEREN, ONS IN ALLES STREVEN NAAR GELUKKIG ZIJN.
Daar ligt de grens van ons weten. Verder kunnen wij niet zien. Daarachter bevindt zich de oneindigheid van wat is, en alle mogelijkheden.
Alles is relatief. Mijn leven is niet meer van tel, vanwege de verkregen inzichten. Ik ben innerlijk vrij, verlost. Mijn ik zit nog geketend in onze aardse werkelijkheid, verlangend naar verlossing, naar eenwording met het absolute, allesomvattende bewustzijn, het Goddelijke. Nu begrijp ik Socrates. De dood is voor de bewustgewordene een thuiskomen in het grote bewustzijn. Ik ben er geraakt in mijn eentje. Ik ben geslaagd en ben er klaar voor. Mijn ziel is vrij. Slechts mijn lichaam is hier nog aanwezig. Materie houd mij hier op aarde, een gedwongen leven. Ik leef in het toegevoegde. Niet begrepen, niet gehoord. Het is mezelf gelukt. De uren, dagen of zelfs jaren die ik misschien nog leef zijn een pijnlijk ondergaan, slechts voor anderen. Ik verlang naar de andere zijde. Geen pijn meer. Verlossing.