Niet echt meer helemaal van mij
Ik laat het los,
Geef me over aan het tij
Een nevel in mijn hoofd,
Oorverdovende stilte,
Langzaam uitgedoofd
Is dit dan de prijs
Voor een leven zonder pijn
Want deze ondraaglijkheid
Is gewoon een ander venijn
Niemand zei me ooit
Dat er dingen zijn
waaraan je nooit meer ontsnapt
Of van die dagen
waar het donker omhelst
vlak voor alle rede knapt
Verdriet kan als een mantel zijn
Die je zachtjes omarmt
Kleur aan je leven geeft
Elke gedachte,
Elke radeloze emotie
Is een teken dat alles In me leeft
Niets erger als leegheid
Langzaam, etterend,
Stuiptrekkingen van een verloren ziel
Niets ontzienende, sluipende troosteloosheid
Aldaar stroomt het water, doch hier draait geen wiel
Een pilletje erbij
Want daarvan wordt je blij...
'K slik ze, wandel hun chemisch pad
Helpt dat niet is er nog wel wat...