je verzwelgt de zon
in je kleine universum
de eitand breekt de schaal
de nieuwe wereld bestaat
uit duizenden op elkaar
gepakte lichamen
je hunkert naar natuurlijk licht
terwijl je broer schuilt
onder te snel groeiende vleugels
elke vierkante meter van de loods
barst uit zijn bezettingsgraad
snavels prikken door genetische selectie
amper nog een bed van veren op je rug
geen vogel schemert nog door het vlees
straks bereik je het slachtgewicht
ondersteboven hangend
aan poten die onze honger
ontwrichten