Voetafdrukken in de Sneeuw
(Gebaseerd op de fatale schietpartijen in Minneapolis in januari 2026, toen Renee Nicole Good en Alex Jeffrey Pretti werden gedood door federale immigratie- en grenshandhavingsagenten.)
De winter kwam niet stil,
hij droeg keiharde laarzen
en een lange jas.
Hij liep door straten met namen
en liet ijs achter
waar ooit adem was.
In Minneapolis brandde vuur onder sneeuw,
een stad die keihard leerde hoe kou voelt
wanneer ze bevelen draagt.
Wet werd een wapen,
orde een excuus.
Ze noemden het handhaving,
maar het klonk als bezetting.
Riemen vol wapens,
wetten zonder gezicht,
een staat
die gemaskerd
niet zomaar wou ondergaan.
Bloed tekende voetafdrukken
op plekken waar barmhartigheid
had moeten staan.
Namen bleven liggen in de sneeuw
alsof herinneren
verboden was.
Maar de stad sprak terug.
Met fluitjes, pancartes, telefoons,
stemmen die trilden
maar niet weken.
Tegen pepperspray en leugens
stond waarheid,
onbeschermd
maar koppig.
Autoritarisme komt niet altijd schreeuwend.
Soms komt het met formulieren,
met stempels, en grote handtekeningen,
met een hand die zegt:
dit is alleen administratief,
"but i'ts gonna be so great".
In een auto,
omringd door wapens en winter,
vlak voor het schot:
“I’m not mad at you.”
Een mens is nooit illegaal.
Geen kind is fout gespeld.
Geen moeder
een ontbrekend document.
Grenzen bestaan op papier,
niet in ademende longen,
niet in kloppende harten.
Vandaag komen ze voor “die illegaal”,
morgen voor de buur,
en overmorgen
voor wie dacht
dat zwijgen bescherming was.
Daarom staan we op.
Niet als helden uit boeken,
maar als lichamen in de kou,
als stemmen
die weigeren te verdwijnen.
We onthouden de namen.
We weigeren het verhaal dat zegt
dat geweld orde is
en angst beleid.
Want een stad leeft
zolang zij weigert te knielen.
Geschiedenis leert niet vanzelf,
ze moet verdedigd worden.
Tekst : Manfred – 28 januari 2026