Ik koester hun namen
als een vergeelde foto
in mijn binnenzak.
We lachen zonder haast
en slenteren in straten
waar de avond blijft hangen.
's Nachts fluistert mijn bed
mij de groeven
van hun zachte handen
en het kraken van onze fietsen
tegen oude gevels.
© Steven Vanackere, 2026.