Met een luide knal wordt het boek dichtgeslagen
Omgedraaid met een ruk, omgekeerd en opnieuw opengeslagen
De dikke zwarte stift veegt het laatste punt weg en dendert dan over het laatste woord van de laatste zin, het voorlaatste woord, enz.
Tot het zijn taak verbazend snel heeft uitgevoerd, klinisch het hele leven van de man heeft vervaagd
Ook het leven van de vrouw naast hem wordt bestift tot er geen woord meer van bestaat, zelfs de geboorte niet.
En Ook de zinnen van de veroorzaker krijgen dikke, gefrustreerde strepen over hen heen, diep door het papier geduwd en ze vernietigen het verhaal op de volgende pagina. Ze zaaien verwarring zoals enkel indringers dat kunnen. Nog voor zijn verhaal volledig verdwijnt, is het onherkenbaar, klaar voor de interpretatie van zij die het ooit vasthadden
Alle boeken zonder woorden worden vervolgens op het eeuwige ondoofbare vuur gegooid, waarin een berg oude nasmeulende assen een alles versmeltende brij vormen die rood gloeit van haat, haar vingers aflikt en hongerig wacht op slachtoffers. zoals een niet te controleren beest moet ze tevreden gesteld worden en ze weet dat, zelfvoldaan.
En rond het kampvuur wordt er met vingers gewezen en de schuldigen aangeduid; er worden programma's opgesteld en iedereen is solidair, verfoeit, nooit meer! Maar dat wat men krijgt is dat wat men geeft en een onderdrukte jonge broer reageert sluw op de kracht van de oudere, tot de moment waarop hij zelfzeker van onder de drukking kruipt, zich op de borst klopt en trots voor de eerste keer zijn eigen identiteit toont.
Laat ons 'vrolijke vrienden zingen' wordt er geroepen