natuurlijk.
natuurlijk ben je bang.
jij weet ook dat hoe dichter je komt, hoe moeilijker het wordt om weer achteruit te stappen.
het is staren naar een praline van pure chocolade- speeksel dat zich begint te vormen naast je tong en je tanden die zich erin willen zetten. denken dat één praline geen kwaad kan en terwijl je haar in je mond neemt, beseffen waar die verleiding zich in verschuilt: het verlangen naar meer.
ik weet dat het dat is wat ik met jou doe. ik zie het aan de manier waarop je lichaam zich gedraagt in nabijheid van het mijne. het zoekt toenadering en creëert afstand. het wil, maar je hoofd zegt nee. je lichaam wil dichter naar het mijne komen. je voet wil je lijf naar voren brengen maar zodra ze van de grond gaat, brengt je hoofd haar terug naar haar plaats: “hier blijven”, zegt ze. je houdt jezelf tegen.
ik kijk naar je en zie het gebeuren. we praten met elkaar en terwijl jij spreekt, observeer ik. ik kijk naar je mond als je aan het vertellen bent. ik laat mijn ogen over je gezicht glijden. ze houden even halt bij je hals en kijken dan weer naar je ogen. ik doe het schaamteloos. ik denk dat je het merkt en dat is mijn bedoeling. het is de meest subtiele vorm van opwinding: kijken.
ik raak je aan met m’n ogen en ik weet dat je het voelt. je voelt ze branden en daardoor vat jij evengoed vuur. je lichaam voelt het en je hoofd kan er niets tegen beginnen. je hoofd heeft controle over wat je doet, maar niet over wat je voelt. je hoofd heeft geen controle over mijn ogen. zij gaan waar ze willen.
ik denk dat je hoofd evenmin controle heeft over jouw ogen, ook al zijn ze zo dichtbij. ik zie je naar me kijken wanneer ik tegen je spreek en bewust de andere kant op kijk. je wendt je ogen niet af- zoals gebruikelijk zou zijn. je blijft naar me kijken. ik voel dat je blik niet enkel mijn ogen probeert vast te houden. ze worden getrokken naar mijn wang, mond, hals. je kijkt naar mij op dezelfde manier als ik naar jou- het enige verschil is dat jij pas durft kijken wanneer ik wegkijk.
ik voel dat je naar mij getrokken wordt zoals ik naar jou. ik voel ook hoe je van me weerhouden wordt. het is zoals we op onze plaats gehouden worden. de uitwerking van twee tegengestelde krachten op elkaar: de zwaarte- en normaalkracht. die houden je waar je bent.
maar de relevantere vraag is: waar wil je zijn?