Het zonlicht valt op je been
als een streepjescode,
lijnen die iets prijzen
wat niet te koop is.
Ik zou je kunnen scannen,
kunnen weten wat je waard bent in cijfers,
in barcodes, in iets berekenbaars
maar ik kijk alleen,
ik laat het licht zijn werk doen
en ik laat de strepen bewegen
met elke ademhaling
die niet de mijne is.
In je kamer is geen kassa,
geen rekening, geen totaal.
Alleen het licht dat je aanraakt
op een manier
waarvan ik
alleen maar kan dromen.
© Steven Vanackere, 2026.