Ze kijkt voor zich uit
zonder te zien, haar blik
in zichzelf gekeerd.
Ik ben bang om haar
aan te raken, ze lijkt
breekbaar en tegelijk
onbuigzaam als beton.
Hoeveel jaren zijn er nodig
om iemand van zichzelf
te vervreemden? Misschien
vergt het enkel de juiste woorden
op het verkeerde moment.
Ben ik schuldig? Is zij het
deel van mij dat koppig weigert
vooruit te gaan? Of ben ik
egocentrisch om zoiets
zelfs maar te denken?
Ik wil haar iets reiken
op zijn minst een anker,
een boei om te blijven drijven
maar als het kan liever nog
mijn eigen hunkerende lijf.
De moederschoot waaruit
zij is geboren, een toevlucht,
de plek waar ik haar tranen droogde
wanneer ze als kind gevallen was.
Ik ben er voor je, zeg ik.
Ik weet niet of ze me hoort,
doof als ze lijkt voor elke blijk
van toenadering. Stilte snijdt
scherper dan woorden.
In gedachten lik ik haar wonden,
wikkel haar in een wollen deken,
wieg haar zachtjes heen en weer.
Alles komt goed.