Het provinciestadje lijkt wel uitgestorven op deze druilerige dinsdagvoormiddag.
Ik parkeer mijn auto net buiten het centrum en help mama uit de auto.
Als ik de deur van de winkel openduw, klingelt een ouderwets belletje. Een vage lavendelgeur zweeft ons tegemoet. Het is rustig en stil in deze familiezaak. Hier weerklinkt geen opdringerig popmuziekje. Zelfs het verkeerslawaai dringt niet tot ons door. We merken geen andere klanten.
Een aarzelend herfstzonnetje piept door de wolken en tekent vlekken op de pas gepoetste marmeren vloer.
Een vriendelijke dame verwelkomt ons: “Kan ik u helpen of wilt u liever even rondkijken?”
We willen eerst rustig rondneuzen. Gearmd wandelen we door de zaak. Ik vraag fluisterend of mama de voorkeuren van papa kent en of ze aan de maten gedacht heeft.
- “Och kind, ik denk dat hij voor een niet te donker kleur zou kiezen. Lichtgrijs misschien?”
- “Lichtgrijs … ik weet het niet … ik denk aan een kleine spikkel ?”
De dame schiet ons ter hulp: “Onze hele collectie bestaat uit natuurproducten. We doen zelf de opmetingen, zagen op maat en installeren ter plaatse.”
We aarzelen. We dachten aan marmer, maar blauwe steen is ook wel mooi…
De tekening in een marmerplaat zorgt voor een warm en levendig effect. Blauwe steen is dan weer gevoeliger voor krassen en vlekken…
Mama hakt de knoop door. Haar zus koos ook voor marmer en is daar nog steeds heel tevreden over.
Ik stel nog een laatste vraag aan de dame: “Kan u zorgen voor een uitsparing waarin ik bloemen kan planten? Papa hield zo van zijn tuin en ik wil graag doorlevende bloemen op zijn graf …’
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.