Lier, 20, 21,22,23,24, 25 mei 2018
Beste Fabienne,
Mijn laatste brief komt moeilijk op gang. Ik vind niet de goede vorm en gewenste toon. Ik mis een vrolijke insteek. Ik heb gewacht. Ik heb gebroed maar tevergeefs. Here it comes, with all my heart anyway.
Het is verdrietig om te lezen dat jullie relatie momenteel moeilijk loopt en dat het onduidelijk is welke richting jullie uit moeten gaan.
Communicatie is iets vreemd. Onvoorspelbaar. Een kunst, die ik zelf mondeling teleurstellend weinig beheers. Hierdoor lopen een aantal relaties in mijn leven ook niet zoals ik het wil. Op het werk ervaar ik frustratie omdat ik gedrag van anderen, waaraan ik me stoor, niet in groep kan benoemen. Vaak worden boodschappen te persoonlijk opgenomen. Collega’s beginnen te huilen. Ze worden plots ziek na een “confrontatie”. Waarom is het zo moeilijk om constructief een gesprek te voeren over pijnpunten?
De relatie met mijn vader kende ook al diepe dalen en zelfs een breuk van enkele jaren. Met een fameus schuldgevoel er boven op. In contact met hem blijf ik nu op de oppervlakte. Ik bezit het twijfelachtige talent om aan te voelen waar mogelijk een ruzie loert tijdens een ontmoeting met hem. Het is te gemakkelijk om te zeggen dat hij een moeilijk karakter heeft. (Mijn ouders zijn gescheiden na bijna 25 jaar huwelijk.) In een relatie, in een gesprek ben je met twee. De verantwoordelijkheid voor mijn relaties draag ik dus evenzeer. Dju!
Papa en ik lijken mekaar te tolereren omwille van mijn kinderen, omwille van “het hoort goed te gaan tussen een vader en zijn enige kind”. Op zijn minst voor de buitenwereld. Tegelijk voel ik inwendig de drang, het verlangen om hem fier te maken. Mijn drijfveer is altijd van hem te horen dat ik het goed doe. Wat ik nooit lijk te horen. We botsen hier keihard op de essentie van mijn leven: de wens om anderen te horen zeggen dat ik het goed doe.
Ik hoop oprecht dat jij met je partner een weg kunnen vinden om elkaar weer in liefde te ontmoeten. Als het niet alleen lukt, misschien wel met een relatietherapeut. Hangt af van wat jij graag wil in jouw toekomst met hem.
Nog even een kanttekening: mijn moeke was mijn grootmoeder. De moeder van mijn papa. Zij is 94 jaar geworden en dat is een mooie leeftijd. Mijn eigen mama leeft nog. Mijn beide ouders hebben een nieuwe relatie.
Lege nest-angst heb ik (nog?) niet. Als kind was ik vaak alleen en nu voel ik dat ik graag alleen ben. Dus dat kan een voordeel zijn als ze het huis verlaten. Ik zie mijn kinderen graag en was hun eerste levensjaren griezelig sterk met elk van hen verbonden. Loopbaanonderbreking en een tijdje thuis zijn voor elk van hen, ik had het nooit anders gewild. Ook nu werk ik 4/5 in functie van de kinderen. Ik voel wel dat hun tienerkuren weer afstand brengen in onze symbiose. Misschien zijn die puberhormonen wel een goede zet van de natuur die het makkelijker maken je kinderen los te laten. “Mijn kinderen zijn mijn kinderen niet”, zei Kahlil Gibran ooit. Het zijn individuen die hun eigen weg zoeken in de wereld. Een gelukkige jeugd is het belangrijkste en meest onmisbare dat hen gegeven kan worden. Zonder dat wordt een gelukkige toekomst een pak moeilijker, volgens mij.
Angst voor liften of vliegtuigen heb ik niet maar wel voor andere dingen, als voor pijn. Tandartspijn. Ook angst voor onvoorspelbare contacten met mensen. Angst om domme dingen te zeggen, verkeerde beslissingen te nemen. Angst dat ik na dit leven weer aan een nieuw leven op aarde moet beginnen, in minder comfortabele omstandigheden. Angst voor zware ziektes. Angst om een onherstelbare fout te maken waardoor iedereen mij veroordeelt, angst om anderen teleur te stellen, angst om te kwetsen,… Eigenlijk kan heel deze opsomming samengevat worden in die eerste. Angst voor pijn.
Of ik van dingen spijt heb? Op het moment dat zaken anders lopen dan ik hoop, brengt dat mij uit mijn evenwicht. Het maakt me pessimistisch en zwaarmoedig. Maar brengt niet elke ervaring uiteindelijk de lessen die we nodig hebben, die bijdragen tot vorming en persoonlijke groei? Sommige duidelijker dan andere.
“Waarom lees en schrijf je graag?” vraag je ook. Eigenlijk lees ik tegenwoordig enkel non-fictie in functie van mijn job of hobby. Eerder functioneel niet zozeer ontspannend op zich. Schrijven doe ik tegenwoordig ook voornamelijk werkgerelateerd, deze schrijfworkshop even buiten beschouwing gelaten. Momenteel heb ik geen behoefte aan meer schrijfwerk.
Ik kom naar de Schrijfdag en ben benieuwd om jou daar te ontmoeten.
We herkennen elkaar vast. Ik ben die ene, die een beetje angstig uit haar ogen kijkt.
Ben jij dan die vrouw met haar prachtigste foto in de hand?
Groeten uit Lier
Inge