Witte lakens
Soms schrijf ik gedichten,
witte lakens in de wind,
ze fluisteren,
of zeggen niets.
Windstil.
Soms roepen ze luid,
hun woorden vangen lucht,
Wie luistert?
Wie wil luisteren?
Stilte voor de storm.
Ze dansen op wind,
veranderd door elke bries,
vragen blijven hangen,
maar geen antwoord vindt.
De lucht draagt verhalen,
ze vallen in de ruimte,
Misschien blijven ze enkel
voor zichzelf bestaan.
Als witte lakens in de wind
Tekst : Manfred - 12 december 2024
Foto : Manfred - Boulogne-Billancourt