De hemelse geur prikkelt mijn neus al enkele meters voor ik binnenwandel. De Albatrostram en Gentse drukte ruil ik in voor een paradijs. Witte vlokjes vallen uit de lucht. Een klusjesman die de laatste hand legt aan een spot. Om de geometrische vormpjes nog beter te laten schitteren. Eerst loop ik wat rond maar eigenlijk weet ik wat ik wil. Ik neem altijd hetzelfde met die éne favoriete smaak van de feestvarkens en mezelf. Want ja ik ben op aflostocht. Ik moet een schuld aflossen van een te late moederdag en een papa die 55 werd. En scoren doe ik altijd met dit goedje. “Ah hebben ze hier nu ook al een verwenhoekje en kan je hier nu ook al het Gentse godendrankje kopen en die bestellen daar precies iets dat de moeite is en wat zal ik aandoen vanavond en zal mijn béarnaisesaus lukken, …”, bedenk ik me als ik het rijtje doe. En dan plots: “Wie is de volgende?”, blijkbaar ben ik dat maar dat heb ik pas door na een tweede keer: “Wie is de volgende?”. Te diep verzonken in gedachten zoals gewoonlijk. Die verstrooide ik toch. Dan bestel ik mijn twee pakjes emotionele chantage. Met fluwelen handschoentjes neemt ze rode kronkelende lijnen, zwarte bobbels, koperen kubusjes, gladde driehoekjes, witte bultige rechthoekjes en geribbelde cilinders. Ze giet de vormen in een strak pak. Het ene pak is wit en het andere bruin. Zo weet ik wat ik moet geven aan de lucky ones. Want in het ene zit er wat meer onbewerkt product dan in het andere.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.