Beste Jasmien,
Ik had er wel al eens over gehoord. Ik was er nog nooit langs geweest. Ik passeer er nooit. Eerlijk gezegd is het niet zo heel ver vanwaar ik woon. Toch, het vraagt een inspanning. De laatste kilometer is de baan smal. Hoffelijke chauffeurs stoppen waar er een inham is. De openingsuren zijn beperkt, het aanbod onzeker. Maar het is het waard.
Ik heb het over de Seizoenschuur. Een boer en boerin met lef. Jeroen en Delfien, een jong koppel, startten een aantal jaar geleden een landbouwbedrijf op, met bijhorende hoevewinkel. Het woord -landbouwbedrijf- vat het niet naar mijn gevoel. Helaas vind ik ook geen passender woord. Voor sommige concepten schieten woorden dan ook te kort. Ik doe een poging om de ervaring met je te delen.
Via een wekelijkse nieuwsbrief schrijven ze over de stiel en de taken die ermee gepaard gaan. Ze wieden, zaaien, oogsten dag in dag uit. Ze laten de ooien grazen, de kippen scharrelen. Ze duimen voor juiste weersomstandigheden.
En dan staan ze vol enthousiasme in hun winkeltje. Ze verkopen met trots de seizoensgroenten en geven met plezier nog wat uitleg erbij.
Ik geraak er niet zo vlug. Maar ik ga er zo graag heen. Als ik me wat somber voel, kom ik er gegarandeerd blij van terug. En als ik er blij heen ga, kom ik er buiten met vleugels. Ze geven aan mij veel meer dan enkel groenten. Tussen de bloemkool en de warmoes zit een halve kilo energie. Tussen de tomaten en de sla zit er een bussel kracht. Zomaar.
Een weerkerende ontmoeting, zo nu en dan, die mijn dagen op deze wereldbol kleuren. Zo heb ik ze graag. Ik koester ze en zoek ze op. Als de keukenprinses in mij niet in slaap gevallen is.
Katrijn