Zou ik? Neen, toch niet. Echt niet? Hmmm misschien wel.
Het ochtendnieuws van Stu Bru op de achtergrond. Vaak hoor ik stemmen tussen de hoofdpunten van het nieuws. Het zijn die van fietsende schoolgaande jongeren. Iedere dag opnieuw, telkens rond 8u. Dezelfde plek, dezelfde vraag. Zicht op een kleurrijke etalage. Een venster, een deur en weer een venster. De omlijsting van de ramen kleurt donker bruin. Deze gevel valt op tussen de andere huizen in de straat.
De winteretalage is doorgaans leuker dan die in de zomer. De belichting is goed gekozen dat zelfs het kleur van het licht de etalage nog mooier maakt. In de zomer schijnt de zon binnen waardoor de winkel meteen de zonnewering opent. Hierdoor zie je de etalage minder goed. ‘Vind ik niet leuk.’
Om de acht weken is er een nieuwe etalage. De ene keer zie ik dat alles versierd is met strikjes, andere keren zonder strikjes. Telkens de keuze tussen klein maar fijn of groot en ja, eigenlijk ook wel fijn. Soms krijgen bloemen een prominente plaats in de etalage. Seizoenen of thema’s komen ook aan bod. Iedere ochtend zie ik dit beeld om mijn werkdag te starten. En vaak wekt dit beeld verlangen op. Verlangen naar ‘Zou ik? Neen, toch niet. Echt niet? Hmmm misschien wel.’
Ik vind wel iedere dag een reden om DE winkel binnen te stappen. Echt iedere dag. Wat je daar kan kopen bied je troost tijdens moeilijke momenten. Het kan een lastige dag in wel 1 seconde weer goed maken. Heb je een goede dag, dan kun je jezelf ermee belonen. Lang leve jezelf belonen! De periode van het jaar maakt geen verschil om daar iets te kopen. Je kan iemand er zomaar mee plezieren, het is een leuk cadeau voor een verjaardag of je geniet er zelf van. Ja hoor, iets delen uit deze winkel is voor mij een opgave.
Zo, mijn tekst is af. Ik heb er de hele tijd over geschreven. Neem ik nu eentje? Ik wil wachten tot morgen. Dan geeft de groep feedback op mijn tekst. Positief of minder positief. Ik vind dan echt wel een reden om eentje of twee te nemen!