Tranen mengen zich met regen,
zout en stilte op een bril van glas.
Wat valt, verdwijnt in donker licht,
alsof verdriet even naamloos was.
De wereld drukt, te hard en te snel,
gevoel op gevoel, pijn op pijn.
Wat niemand ziet, stroomt langzaam weg:
tranen in de regen, nimmer vrij.
© Steven Vanackere, 2026.