09/09: 'Ctrl+Alt+Del liefde' van Sfieke

Ctrl+Alt+Del liefde

‘Verdomme. Wie had bedacht dat dit een goed idee was?’ Ik keek naar mijn broek. Mijn moeders skinny jeans. Hij zat zo strak rond mijn middel dat ik er vrijwel zeker van was dat mijn ingewanden inmiddels in alfabetische volgorde lagen. Ik miste mijn afhangende skaterbroek. Mijn skaterbroek en ik hadden een gezonde relatie gehad. Hij accepteerde mijn buik, ik accepteerde zijn gebrek aan ambitie. We hadden elkaar nooit proberen te veranderen. Deze broek daarentegen leek persoonlijk beledigd door mijn bestaan. Op de sleehakken die ik van Tina had geleend – ‘Ze maken je benen echt lang!’ – navigeerde ik als een dronken flamingo over de kasseien van de Binnenstraat. Voor me doemde de verlichte gevel van pizzeria Saporito op. Mijn maag maakte een salto. Ik kon nog omkeren. Niemand zou het weten. Ik zou gewoon naar huis gaan, mijn pyjama aantrekken en de rest van mijn leven doen alsof internetdating een vreemde rage uit een ver verleden was. Mijn broekzak trilde. Mama. Veel succes vanavond! Probeer vooral niet jezelf te zijn. xx mama Ik las het bericht twee keer. Daarna grinnikte ik. Fijn. Mijn eigen moeder had blijkbaar ook al vastgesteld dat ‘mezelf zijn’ vanavond niet bepaald de winnende strategie was. Ik voelde me inderdaad allesbehalve mezelf. Ik droeg haar broek, Tina’s schoenen en een persoonlijkheid die voor de gelegenheid ergens tussen ‘zelfverzekerde vrouw’ en ‘vrouw die waarschijnlijk over haar eigen voeten gaat struikelen’ schommelde. Maar ik had besloten dit te doen. Of toch te proberen. Er moest iets veranderen in mijn leven. Dit was de eerste stap. Een kleine stap. Op een paar gigantische pumps. Maar toch. De vraag was alleen: hoe zou híj eruitzien? Zijn datingprofiel hielp niet echt. De enige foto was een soort Manga-lookalike. Een gezicht met de perfecte kaaklijn, grote ogen en ongeveer evenveel emotionele diepgang als een emoji. Nerd, dus. Maar zijn berichtjes hadden me verrast. Hij was grappig. Scherp. Uitdagend. En, wat ronduit verdacht was, hij kon tegen mijn droge opmerkingen. Sterker nog: hij leek ze leuk te vinden. Al snel waren onze gesprekken behoorlijk flirterig geworden. Na een paar dagen begon ik zelfs uit te kijken naar zijn berichtjes. Wat op zich al een alarmsignaal was. Wanneer zou hij terugsturen? Waarom duurde het zo lang? Had hij mijn bericht gelezen? Had hij het grappig gevonden? Was die punt achter zijn laatste zin misschien een teken van emotionele afstand? Stop. Ik moest mezelf dringend tot de orde roepen. ‘Niet onnozel doen, Lolo.’ Ik voelde mijn wangen warm worden. Fantastisch. Ik was nog niet eens binnen en mijn lichaam gedroeg zich al alsof ik een tiener was die voor het eerst oogcontact had met een jongen. Zou onze conversatie in het echt even spontaan verlopen? Waarschijnlijk niet. In het echte leven kon ik namelijk niet gewoon drie minuten nadenken voor ik een gevat antwoord stuurde. Ik moest mijn woorden onmiddellijk produceren, met mijn mond. Een nogal beperkende technologie. Bovendien had ik zelf ook niet bepaald open kaart gespeeld. Mijn profielfoto was een gepolijste, door ChatGPT opgekalefaterde versie van een vijf jaar oude pasfoto. Het was technisch gezien mijn gezicht. Alleen had ChatGPT blijkbaar besloten dat ik meer weg had van een vrouw die op een reclamebord staat te glimlachen alsof ze nog nooit in haar leven een slechte haardag had gehad.  Bewust hadden we nog niet te veel concrete informatie gedeeld. We waren allebei IT’er – gemeenschappelijke interesses, altijd een pluspunt. We hadden allebei gevoel voor humor – uniek! En we waren allebei op zoek naar gezelschap. Dat laatste klonk achteraf gezien misschien iets te veel als een advertentie voor een gezellige seniorenclub. Mijn zenuwen raasden inmiddels door mijn lijf alsof ze een eigen Uber hadden besteld. Ik bleef voor de pizzeria staan en gluurde door het raam. Was hij er al? ‘Je zult me wel herkennen,’ had hij gestuurd. Nou. Dat hielp. Ik scande de tafeltjes. En toen zag ik hem. Een knalgele pet. Met het logo van Google. Ik moest lachen. Natuurlijk droeg hij een Google-pet. Waarom zou een volwassen man met een blind date ooit gewoon een neutrale jas aantrekken als hij ook kon rondlopen als een wandelende zoekbalk? Hij moest mijn lach gehoord hebben, want plots draaide hij zich om. En toen zag ik zijn gezicht. Of liever: ik zag wie het was. Als door een wesp gestoken dook ik weg achter de muur. ‘Dit. Dit kan niet waar zijn.’ Ik bleef stokstijf staan. Mijn hersenen probeerden de informatie te verwerken, maar liepen vast op een soort intern 404-scherm. Had ik het wel goed gezien? Ik gluurde opnieuw. Jawel. Hij. Van alle mannen op deze godvergeten planeet. Ik vluchtte naar de overkant van de straat en verstopte me achter een dikke populier. Van daaruit had ik vrij zicht op de man met de gele pet. Ik kende dat silhouet maar al te goed. Mijn collega. Mijn ex-collega. Mijn persoonlijke professionele nachtmerrie. Van alle mannen op Tinder. Van alle mannen op deze planeet. Van alle levende organismen met een penis. Hém. De man die vorig jaar mijn promotie voor mijn neus had weggekaapt. En die daarna, alsof dat nog niet genoeg was, wekenlang vernederende mopjes had gemaakt waar ik telkens beleefd om had gelachen omdat ik nu eenmaal volwassen was. Nou ja. Meestal. Hij pakte zijn telefoon. Zijn vingers bewogen over het scherm. Ik herkende zijn gsm. Ik had exact dezelfde. Mijn broekzak trilde. Een bericht van hem. Ik ben er al. Apérol-time! Ik kijk uit naar jou! Ik staarde naar het scherm. Mijn teleurstelling maakte plaats voor iets anders. Een heel aangename vorm van helderheid. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om met die eikel op date te gaan. Ik begon te typen. Nou, ik niet meer. Ik keek even naar de knipperende cursor. Misschien was dit kinderachtig. Misschien was het onprofessioneel. Misschien zou ik hier later spijt van krijgen. Ik glimlachte. Polyamorie is minder mijn ding. Doe de groetjes aan je vrouw! Versturen. Ik stopte mijn telefoon weg en draaide me om. Geen idee hoe hij reageerde. Al zag ik nog net door het raam dat hij zich verslikte in een flinke slok Apérol. Ik glimlachte en zette het op een lopen. Zo snel als die verdomde sleehakken mij konden dragen. Kijk. Sommige dates eindigen met een kus. Sommige met een tweede afspraak. En sommige eindigen met een vernederende hoeveelheid Apérol in het decolleté van een serveerster. Persoonlijk vond ik de laatste optie een prima afsluiter.