Tip van de week

20/04: 'Kriekenkoeken op zondag' van Rien Mertens

Ingrid Vander Veken is schrijfster en schrijfdocente. Na een jarenlange combinatie van literatuur en journalistiek, koos ze voluit voor het eerste. Met verwondering naar de wereld kijken, antwoord zoeken op de vele vragen die ze zich stelt, is wat haar drijft. Haar meest recente boeken zijn 'Wat overblijft', 'Zwijgen' en 'Aankomen in Bali'.
Ingrid is ook docent aan SchrijversAcademie

 

Ingrid Vander Veken tipt deze week 'Kriekenkoeken op zondag' van Rien Mertens

"Een pretentieloos verhaaltje en toch ook niet. Pretentieloos in zijn alledaagsheid: zondag, naar de bakker, koffiekoeken halen. Even alledaags, of ‘allemaands’, is dat maandverband. Hoewel. Van wat bij vrouwen hoort, wordt nog altijd veel weggekeken of weggeschreven. Zo gewoon als de zondag en de bakker en de koffiekoeken is dat maandverband dus niet. Dat maakt het onderwerp al iets minder pretentieloos.

Behalve in het onderwerp zelf, schuilt de bescheiden pretentie in de eraan gekoppelde speldenprikken. Terwijl je aanschuift bij de bakker, land je pardoes bij ecologie, liefde en seks, en hoe geslachten daarmee omgaan. En toch - gelukkig maar – wordt dit geen pamflet! Dat vind ik er erg charmant aan. Die kritische lichtvoetigheid. Die kruising van durf en schaamte.

Ik hou van een wakkere blik, van humor en van vakmanschap, en dat alles vind ik hier terug. Gegoten in een vlotte en heldere stijl, zonder overdaad of moeilijkdoenerij. In een mini-verhaaltje met een mooie boog, van kriekenkoek tot kriekenkoek. Met dat snuifje pretentie perfect op zo’n plaats."



Gerelateerd

Tip

Kriekenkoeken op zondag

Zondagochtend bij de bakker. Er staat al een lange rij mannen voor mij – blijkbaar is dit een mannentaak, daar moet ik het straks toch even over hebben met mijn vriend. Ik zoek mijn portefeuille tussen de verloren schatten in mijn uitpuilende handtas. Voor ik het besef, ligt het eruit. Daar sta ik dan, aan de grond genageld. Te kijken naar wat er zich afspeelt tussen mijn benen. Daar ligt het dan, fel afgetekend op de vloer. Je kan er niet naast kijken. Dat bevestigen de blikken uit de wachtrij. Al dat testosteron staart mijn richting uit. Om dan ongemakkelijk naar beneden te kijken. Mijn verloren voorwerp trekt meer aandacht dan de laatste kriekenkoek op het rek, waarvan iedereen hoopt dat de persoon voor hem die niet bestelt. Een gebruikt maandverband. Dat viel net uit mijn overvolle handtas. Sorry, ik bedoel een herbruikbaar maandverband. Maar dat vinden de meeste mensen even vies, ook al is het een vers gewassen exemplaar. Daar sta ik dan, aan de grond genageld. Te kijken naar wat er zich afspeelt tussen mijn benen. Wat is het verschil met een wegwerpmaandverband, vraag ik me dan bloedserieus af? Dat je het niet zomaar weggooit in de vuilnisbak? Fair enough. Dat is ook de reden waarom ik ervoor kies: dat je het niet zomaar weggooit in de vuilnisbak, na een keer. Of, nog erger, in het toilet – vraag maar aan de loodgieters in die mannenrij. Rood is toch mooi. Romantisch. Het is de kleur van de liefde. En in andere omstandigheden zijn mannen net enthousiast over de hoeveelheid vocht die ontsnapt aan de vrouwelijke onderkant. Het is de barometer van hun talent. Soit, laten we niet afgeleid raken, en dan richt ik mij vooral tot de mannen – denk nú aan een bebloed herbruikbaar maandverband, werkt het? ‘Wat mag het zijn voor jou?’, vraagt de bakkersvrouw als het eindelijk aan mij is. ‘Doe maar die kriekenkoek’, antwoord ik met beschaamde lippen. Want om een of andere reden had niemand voor mij die besteld.

Rien Mertens
70 3

Gepubliceerd op

20 apr. 2022