25/02: 'Verzamel ze allemaal' van Katrien Daniels

Verzamel ze allemaal

Ik beken. Ik was er deze middag. En ik ben door de drive-thru gereden. Ik at een kleine friet. Een cheeseburger. En water. Dat detail vind ik belangrijk. Water. Ik doe dat nooit natuurlijk. Behalve soms. Zoals vandaag. Het was geen wilde uitspatting. Geen rock-’n-roll. Gewoon een middag waarop ge denkt: vooruit, snel, efficiënt. En dan rijdt ge onder dat grote gele M-teken door, dat u ontvangt alsof ge thuiskomt in een wereld waar keuzes simpel zijn. Menu 1, 2 of 3. Groot of klein. Met saus of zonder. En toen zag ik het.Dat kon ook niet anders. In grote letters. Met kleuren die roepen. 'Verzamel de Friends-mokken.' Mokken. Ik stond daar met mijn kleine friet en mijn moreel verantwoorde water en voelde iets wat ik niet had zien aankomen: nostalgie. Want mokken doen iets met mij. Ze sleuren mij meteen naar die Smurfenmokken in de kringloopwinkel. Altijd per twee of drie. Nooit volledig. Een Brilsmurf zonder Grote Smurf. Een Smurfin die haar dorp kwijt is. En ik kan dat niet gewoon zien. Ik verzin daar levens bij. Een oma die stempels spaarde voor haar kleinkinderen. Zondagen met chocomelk. Koekjes die te lang in de tas bleven hangen en dan met een lepeltje gered moesten worden. Of een man — noemden we dat toen al een geek? Bestond dat woord in de jaren tachtig? — iemand die ze opstelde in een vitrinekast. Met spotjes. Nooit gebruikt. Want koffie in een verzamelobject, dat is heiligschennis. Of gewoon gewonnen op een quiz. Ge zijt laatste. Ge moogt nog kiezen tussen Smurfenmokken of onderleggers van de KBC. En ge kiest dan toch de mokken. Omdat dat nog het meest lijkt op een overwinning. En dan? Wordt dat uw vaste tas? Of verdwijnt die achteraan in een kast, wachtend op een betekenis die nooit meer komt? Ik ga niet sparen voor die Friends-mokken. Zeg ik nu. Ik zag die reeks trouwens niet eens zoooo graag. Die lachband was mij te veel. Dat publiek dat applaudisseert omdat iemand een kamer binnenkomt. Rustig jongens, hij komt gewoon binnen. Maar ik begrijp het wel. Het gaat niet over mokken. Het gaat over compleetheid. Over iets kunnen afvinken. Over een rijtje in uw kast dat klopt. Misschien verzamelen mensen geen dingen. Misschien verzamelen ze momenten waarop alles simpel leek. Twintig minuten. Een grap. Gelach op commando. En daarna opgelost. Ik dronk mijn water. Alsof dat iets rechtzette. En ik reed door zonder mok. Maar ik geef toe, ik heb wel even gekeken welke er allemaal waren.